Hoe ver kun je gaan als web 2.0 dienstverlener?

Op het weblog van Thomas Hawk, CEO van Zooomr, las ik dat er een kleine rel is ontstaan rondom Flickr. Volgens Hawk verwijderd Flickr zonder goede reden foto’s en comments die hen niet aanstaan. De rel begon in dit geval om artiest Rebekka Guðleifsdóttira, die momenteel in de clinch ligt met Online-Dreermin omdat dit bedrijf zonder royalties te betalen haar foto’s verkoopt.

Rebekka is een van de meest populaire fotobloggers op Flickr. Ze is al vrij lang actief op Flickr, en wordt volgens Thomas Hawk als “old skool” beschouwd. Maar Rebekka is boos. Nadat ze op haar Flickr account haar frustraties had geuit over de weigering van Online-Dreemin om haar royalties alsnog te vergoeden, werd de betreffende foto en commentarenstroom eenvoudig weg verwijderd. Gek, want er was volgens Hawk geen sprake van overtreding van de regelgeving. Volgens Rebekka gaf Flickr de volgende uitleg:

“Flickr is not a venue for to you harass, abuse, impersonate, or intimidate others. If we receive a valid complaint about your conduct, we will send you a warning or terminate your account.”

Tot op heden is er nog geen nadere uitleg hierover gegeven, en de fans van Rebekka zijn begrijpelijk erg gefrustreerd over de gang van zaken. Wat mij op mijn oorspronkelijke vraag brengt; Hoe ver kun je gaan als web 2.0 dienstverlener? Waar stopt kwaliteitsbewaking en begint censuur? Is Flickr net zo restrictief als de Chinese regering, waar mijn collega Dirk Gietelink al over schreef, aan het worden?